در سال 1360 همزمان در دو رشته علوم تجربي و اقتصاد اجتماعي ديپلم گرفت. در آذر 1361 با سی نفر از بچه‌محلها رفتيم جبهه. همان روزهای اول از ما جدا شد. رفت به گروه ويژة شکار تانک. مي‌خواستم با او باشم. نگذاشت، گفت كار تو نيست. من شدم بي‌سيمچي. بعد هم از قرارگاه ما بردندشان به جاي ديگر. از اول جنگ تا زمستان سال 62 در جبهه بود. یک وقتی گفتند شهيد شده. ولی روزهای نوروز 62 آوردندش با دو عصا و بدني تكه پاره.

آدم نترسی بود. دوستانش نقل مي‌کنند که آخرين روزهاي عمرش در 18 اسفند 62 جانشين گردان یگان لشكر 5 نصر بوده در عملیات خیبر. وقتي در محاصره افتادند همه را اجبار کرده بود که برگردند عقب، تا به اسارت نيفتند، گفته بود: «برام گلوله آر پی جی بیارین و شما عقب نشینی کنین. زن و بچه دارین». خودش يک تنه جلو تانکهاي عراقي را گرفته بود تا نیروهای تحت امرش سالم برگردند عقب. و خودش هیچگاه برنگشت.

خدابیامرز مادرش آرام و مهربان بود. هیچوقت از یادم نمی‎رود. یک وقتی خبر آورده بودند زخمی شده. گفتند مادرش بیتابی می‎کند. تمام مسیر را تا خانه شان دویدم. مادر کف کوچه نشسته بود پسرش را صدا می‌زد و و خاکهای کف کوچه را چنگ می‎زد. بعدها دق كرد. چند سال بعد از جنگ روزي پدرش عکسي آورد از يک جسد نيمه پوسيده افتاده بود روي خاکريزي. گفت که با ماهواره گرفته‌اند. گفته‎ام بیاورند تو ببینی. بايد پسرم را بهتر بشناسي، گفتم من شش سال با او بودم. زنده که بود نشناختمش؛ جسد نيمه پوسيده‎اش را چطور بشناسم. آن هم از روي عکس تیره و تار ماهواره‎اي ؟

بیست سال هفته‎ای یک شب خواب می‎دیدم که مي‌آيد. حتي بعد از اين كه پلاک و تابوت خالي‌اش را آوردند و صورت قبری برایش ساختند همچنان به خوابم مي‌آيد كه مي‎آيد.

عجيب بود و از اهالي امروز

و با تمام افقهاي باز نسبت داشت

و لحن آب و زمين را چه خوب مي‌فهميد.