حجي حبيب به سمت بي بي امه و ورگوف همي نوه ي تويه كي ميه بيايه به خلمه؟بي بي:هم چو؟حبيب:ايخا هنو خورده تا حالا به گماررفته؟بي بي:هنننه كوجش خورده اندزه ي۳نفر از شماها راه مره و ۲شوه د خلميه.خلاصه حبيب وبي بي كنار امين ومييستم برم كي حبيب جيغ كير كي خرتر بيار بچي…موهم ورگوفتم خره ندرم شماخرتر بيارن.حبيب ورگوف خر مو گلگي نيه اصلا خره چي منم نميه خره بياري.توره اسبابار دپوشتمه كيردم و ور گدار ميلك سربالا.از روي كمر ور نصر چنار برفتم و برفتم كي ظهر برم به پاي درختي چنار.ناگوفته بنمنه كي واكمنمر خدی ۴نوار کاست از روز اول ببورده بيم وهرچه كلنگيش كيردم نمخون بنداختمش د تي توره وبخيالش رفتم.خلمار ور حدي چنار ببوردم وهوا ابري بود حبيب ورگوف ايمشو بريش منه لاكه دري یانه موهم ورگوفتم هم بي بيم دبسته برم بعدكي د توره نگا كيردم از لاك خبره نبو!د جوي درختي چنار مييستم نهار باخرم مو بري نهاركوكو داشتم حجي حبيب كهنه ي نوشر واكير وتاس برينجه داش ورگوف برينج ميي يا نه مو ورگوفتم نه كوكو درم خراب مره.حبیب ورگوف مو برينجام خيليه كمشر بري شو ميم نگا درم .حبیب دست د كيسه ي جانيسقش كير و دستماله از كيسه اش بدر اوور و د مون كهنه ي نوش وانداخ نيصفه از برينجاش برخ د ميون دستمال ودستمالر گره زه بگذاش دكنار كهنه ي نو و تاسر بگذاش گرم روه كي باخره.با ديدن اي صحنه مو دگه ميله به نو خوردن نداشتم چون او دستمال دستمال…حجي حبيب بو.عصر بو مو دروي تپه نشسته بيم وحبیب د زر پاي خلما بو يك بزغله ي نبتيه بو يكسره مرف ورحدي نهالاي بدوم و مو هي رگه مزيم ورمگردي اي سري برف خادشر به نهال رسون مو هم نامردي نكيردم وسنگه ورداشتم كلپك كيردم ورحدي بزغله از غذا سنگ ور سر بزغله خار و دحالي كه داش نقشي زمين مرف ورگوف وققققققققققق .با صداي وققست بزغله حبيب ورگردي و ورگوف چيشه بو مو هم خادمر بزيم ور كوچه ي علي چپ ورگوفتم نفهميم صدا از حدي شما بو حبيب ورگوف اي بزغله چيگر رف اي كي حمالا سلمت بو مگر علف سمي بخار يا كوخ كلخه ورشكن.حبیب دستر د كيسه ي جانيسقه كير وچقور بدر كير كي بزغلر سر بورره خدي مو ورگوف برو چك اووه بيا تا به حيوو دم.مو مرفتم به اوو كي دوباره وققستي بزغله بلند رف و بزغله ورخس و كج كج شروع كير به دويين.خوشبختانه حروم نرف ولي تاشو حال بزغله خراب بو.بعداز كيلومترهاپياده روي د تغ بزاي چنار نماشم رف وهوا سرد وباد وبیدم ودوللخ رف بعدي شام ابرفتيه بيم حبيب سرشر د رو توره ي مو گذيشته بو و موهم د كنار علو تكيه ي كمر كيرده بييم چورت مزيم كي ناگهان صداي خدابيامورزي هايده از ميون توره حبيبر نيم متر جابجا كير.واكمني كي ۳روز بو نمخون نيصفي شو شروع كيرده به خوندن.حبيبم تا جوي كي فاحشه بلد بو نثاري هايده وحميرا و صحب واكمن و…كير و ورگوف يره بچي…اي چيشه ورمگه ورگوفتم به خدا۳روزه نمخنه حمالا د خوندن رفته.خلاصه شب سوم هم به سر رسي و صبح رهي دنگا رفتم وای ۳شو تموم رف
خواهش
15 می, 2011
هر که هستی خیله بکاری کی دم بسعت داستان طراحی منی
معرکه است.داستان نوشتن بکار موندگی نیست خلاقیت است.عالی مینویسی.برای کسی که اینجور چیزا رو تجربه کرده بی نظیره.دمت گرم
عالی بود . هر چهار قسمتش . فضای گمار با همه سختی هاش خیلی دیدنی و خاطره انگیزه. شما که تو روستا بودی باید از این داستان ها و خاطرات زیاد داشته باشی . سعی کن زیاد بنویسی. فقط سعی کن مطلب را با حوصله بنویسی تا ریزه کاری هاش از قلم نیفته. یه تفاوت بارز بین نوشتن تو با زمستان هست اونم همینه. زمستان چهل کیلو مطلب مینویسه آخرش می بینی همه اینها برای توصیف برداشتن عینک مرحوم حجی عباس از جیبش بوده و کلا 3 ثانیه رو شامل می شه. اما شما هر مطلبت حدود 1 روز رو شامل می شد . البته این خودش یک سبکه. اگه الان این سبک رو تو انگلستان مینوشتی اسمشو میزاشتن سبک ( استه عباسیسم ) و شماهم پدر این سبک. اما حیف که تو حیتا قدر سبک ها رو نمی دونن.
داستان بعدی رو هم بنویس که این سبک داره به اوج خودش می رسه.
استه عباسیسم!!
روتر نبینم ! ما هوم این سه شب رو د دیغ رفتم ، هی منتظر بودم که گورگه، چیزه، بیایه باتخره!!
زندگی روزمره یک رودمعجنی هم شنیدنیه ، حتی اگه توش نه ازدواج باشه نه قتل نه خیانت نه …
خیلی خوب بود منتظر خاطرات بعدی شما هستیم.