امشو جاته خلو د پاسا ژ خدي قاسميم
كه قاسمي ازگذشته رودمعجن چيزاي جالبه ورمگف مو هم چون ميستم د دور هم بشم گفتم د وبلاگ بنوسم
قاسمي مگه كي از نوناي قلم وگندومكاوكغذاي ته كيكاي دكوي اق محندلي يادشه ؟از مدرسه كه دصفمه مكيردن كه بيايم به خانه ها ويكه از بچا هوادار بو از صف بدر نرم
از ان گاليشكاي جيري وتنبان هايي كه به جاي شلواردر مدرسه مي پوشيديم وساندويچ فتير كه با روپ تزيين شده بود وكيفهاي ماردوز لتگي وخنه ي خر عباس عليپور
واز همه مهمتر شوشاي درختاي تو وبعد از مدرسه ظهرا كي ميستم برم به حليم يادتيه محمد علي عبدول نمگذاش برم به مسجد واز تازه وقتي موفق مرفتم از زير دستش بجيكم دمون
مسجد از تاساي دو نفري يادته ميه ؟از تيشله بزي د رو سنگجي هوشنگ وقلو كيردن تيشله د پشت كرخنه ي هوشنگ وگال بزي وگوي رييك د كال خمزا از ماشين حجي قدرت
كه د بالاي باربند سوار مرفتم واقعا يادش بخير
هر كسي كو دور ماند از اصل خويش بازجويد روزگار وصل خويش
نوسینده : حسن رجب پور
خوش آمدی حسن اقا رودمعجنیت خیله غلیظه یک کمه تهرانی بشکی تا حالا یکه کلمه شوشا وگالیشکا ر رودمعجنی ننووشته بو
حسن اقا من به غیر از دصف کیردن بچا وقتی از مدرسه ممیم از مابقی اینچیزا خاطرت دارم اساسی که اگه وقت شد مینویسم.اون رسم د صف کیردن بچه ها تا خنه ها وقتی مدرسه تعطیل مرف زمان ما منسوخ شد و ما به صورت وحشیانه ای تا خنه ها مدویم.برادر قاسمی رو هم سلام برسون
مطلب خوبی بود . غلیظ ترین مطلب به زبان رودمعجنی می شد اگه از بند دوم ترکیب تهرانی رودمعجنی رو ازش برداریم. . چون یه دفعه بعد از اون بند اول که پر از لغات زیبای رودمعجنیه (تنبو ) را تنبان گفتید و رفتید تو کار ترکیب. منظور از روپ همان رب بود ؟
ما که کم آوردیم د لهجه !!
دوره ما هم توشله بزی مرسوم بود ، و کلاً سرگرمی بچه ها تو عید همین بود ، یادش بخیر چه زود منسوخ شد ، بچه های این دوره چه سرگرمی دارن؟ هیچ چی!
واقعا چی جوری فتیر خدی روپ مخوردین؟!! اسمشر کی مشنوم یکجوره مرم! حتما خوشمزه هم بود چون تنها غذاییه که یادتون مونده.
من به مدیران حیتا توصیه می کنم جایزه غلیظ ترین لهجه در مطالب رو به آقای رجب پور اهدا نمایند
مو نیسبش ر یادم میه. امبا همش ر نه.