زمستان گفت:

اینکه ایشون از اقا سید ابوالححسن اصفهانی هم اجازه نامه داشتند خیلی جالبه و وقتی جالبتر میشه که مقام اقا سید ابوالحسن رو که یکی از مراجع بزرگ شیعه بودند بدونیم.اقا سید ابولحسن اصفهانی یکی از مراجع ثلاثه بودند که بعد از فوت ایشان ایت الله بروجردی به مرجعیت رسیدند و مقام ایشون هم بعنوان مرجع عامه نیازی به گفتن نداره.
من اطلاع زیادی از دروس حوزوی ندارم ولی گمانم وقتی درس خارج رو تمام میکنند ایت الله میشن چرادر دوسند با لقب ثقه الاسلام از ایشون نامبرده شده؟!
کماکان اسناد شما فوقا لعاده است و بکر.خدا قوت اقای دکتر

1 گفت:

آیت الله آقا سید ابوالحسن اصفهانی از مراجع بزرگ شيعه (1284-1365 قمری) است که پس از رحلت مرحوم میرزای نائینی، مقام مرجعیت در ایشان تمرکز یافت و این مرجعیت ده سال به طول انجامید. از دست پروردگان آیت الله اصفهانی که شناخته شده اند:
1) آیت الله العظمی‌ حكیم.
2) آیت الله العظمی‌ سید محمد هادی میلانی،
3) آیت الله العظمی‌ شیخ عبدالنبی اراكی.
4) آیت الله العظمی ‌میرزا هاشم آملی.
5) آیت الله العظمی‌ میرزا محمدتقی آملی.
6) آیت الله معزالدوله.
7) آیت الله شیخ محمدحسین خیابانی (پدر استاد آیت الله جعفر سبحانی)
8) مرحوم آیت الله شیخ محمدتقی بروجردی (جد مادری استاد آیت الله آصفی)
همچنین از هم‌دوره‌ها و هم‌بحث های او می‌توان از آیت الله سید حسن مدرس، آیت الله سید محمود مرعشی، آیت الله سید عبدالله ثقه الاسلام اصفهانی، سید علی كازرونی، شیخ زین العابدین تبریزی، و سید علی داماد نام برد. از دیگر شاگردان وی نیز سید عبدالهادی شیرازی، سید جمال الدین گلپایگانی، سید محمود شاهرودی، سید عبدالله شیرازی، علامه طباطبائی، سید عبدالحسین دستغیب شیرازی هستند.
برای آشنایی با زندگی ایشان رک. به این نشانی
http://www.iichs.org/index.asp?id=893&doc_cat=7

چغازنبیل گفت:

القاب علمای اسلامی
بامختصر بضاعتی که دارم وبا تحقیقی که کردم دررابطه با پرسشی که برای زمستان عزیز پیش امده بود عرض میگنم
القاب و عناوینی چون؛ آیت‌الله، حجة‌السلام، شیخ، آخوند، ملا و… که در جامعه اسلامی به “علمای دینی” نسبت می‌دهند ابتدا بصورتی خاص مطرح بود که فقط به “اشخاص حقیقی معینی” اطلاق می‌شد که از بزرگترین شخصیت‌های دینی جامه اسلامی محسوب و در نظر خاص وعام مردم افرادی بی‌نطیر در علوم دینی مربوطه شمرده می‌شدند، ولی بعد‌ها برای کسانی اخذ، نقل، و تقلید شد که جز حسن ظن عامه سرمایه‌ی علمی زیادی نداشتند. به عنوان مثال، با آنکه در عرف “اهل رجال” عنوان “شیخ”، در مقام اطلاق، منصرف به “شیخ الطایفه ابوجعفر طوسی” و عنوان “آخوند” مخصوص به “صدرالمتألهین شیرازی” واخیرا مختص اخون خراسانی صاحب کفایت الاصول بود، و همچنین در همین مقام، لقب “ملا”، نزد عامه و خاصه،‌ ناظر به “ملای روم، جلال‌الدین بلخی”، صاحب مثنوی معنوی ویا مرحوم مجلسی شمرده می‌شد، ولی این عنوان‌ها، به سبب شأن زیادی که صاحبان نخستین آن‌ها در ذهن و نظر مردم پیدا کرده‌بودند، تدریجاً، تعمیم یافته و به صورت گسترده برای اشخاص دیگر نیز مورد استفاده قرار گرفت. چنانچه مثلاً “امام ابوحامد غزالی”، به جهت احاطه‌ی فوق‌العاده‌ای که در جمیع مسائل عقلی و نقلی مربوط به اسلام پیدا کرده‌بود، “حجة‌السلام” نامیده ‌شد و این عنوان برای مدت‌ها، از میان علما، فقط منحصر به وی بود، ولی بعد‌ها از انحصار وی بیرون آمده و از صورت “خاصِ – خاص” به‌صورت “خاص – ‌عام” تبدیل شد. همچنین نظیر این تعمیم در مورد “علامه‌ی حلّی” نیز پیش آمد؛ وی نزد علمای شیعه « اعلم علما و جامع معقول و منقول و اعجوبه‌ی عصر» بحساب می‌آمد و مخصوصاً به‌علت آنکه در سن کودکی، در اکثر علوم متداول عصر احاطه و تبحّر فوق العاده‌ای پیدا کرده بود، حیرت و تعجب عام و خاص را بر انگیخت و وی را، مظهر قدرت خدایی – “آیت‌الله” – نامیدند و این عنوان به او اختصاص یافت.
واژه شناسي:
1. ثقه الاسلام: ثقه به معناي اطمينان و مورد اعتماد مردم باشد و مردم به گفتار و کردارش اعتماد کنند، با واژه اسلام نيز تقريباً همين معنا را دارد.[3] يعني کسي که در مسائل اسلام و دين قابل اعتماد است و رفتار و کردار و گفتار او بر اساس دين اسلام است و … ؛ کاربرد ثقه در کتب رجالي فراوان بوده و از اهميت خاص برخوردار است.
2. حجه الاسلام: واژه حجه به معناي برهان و دليل که کاربرد آن در منابع رجالي رايج بوده و با ترکيب واژه اسلام به معناي پيشواي مسلمانان لقب يا عنوان براي مجتهد بزرگ است.[4]
با موشکافي مي توان گفت که به کسي حجه الاسلام گفته شده و شايستگي دارد که گفتار و رفتار او مجسم اسلام باشد و به عنوان الگو براي ديگران مطرح باشند مصاديق واقعي آن در طول تاريخ اسلام فراوان نبوده است.
3. حجه الاسلام و المسلمين: به کسي که حجه و برهان اسلام و مسلمان است. آيينه ي تمام نماي اسلام و مسلمانان و آيينه ي اسلام براي مسلمين.
4. آيه الله: به معناي نشانه ي خداوند، نشانه هاي خداوند در زمين براي شناخت خداوند فراوان است که از مصاديق روشن آن وجود انبيا ـ عليهم السلام ـ و ائمه ـ عليهم السلام ـ است از معجزه انبيا نيز به آيه تعبير شده …
بر اساس روايات اسلامي پس از پيامبر اکرم جانشينان واقعي او شايستگي اين القاب را دارند، که ائمه معصومين ـ عليهم السلام ـ مي باشند، زيرا تنها کساني که پس از پيامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ مردم را به خدا شناسي فراخوانده و به راستي سيره ي آن ها دليل بر وجود دين اسلام مي باشد آن بزرگواران هستند، و تنها کساني که مي توان براي درک دين و فهم به آنها مراجعه کرد، آن ها هستند و آن ها ثقه واقعي اسلام و حجت هاي بالغه الهي و دين او مي باشند چنان که در زيارت و متون ادعيه و زيارات ماثور اين حقيقت در متن زيارت جامعه درباره آن ها چنين مي خوانيم: … و حجج الله علي اهل الدنيا و الاخره … السلام علي محال معرفه الله اسلام علي الدعاه الي الله.[5] شما جهت هاي بالغه خداوند بر اهل دنيا و آخرت هستيد درود بر محور و محل هاي معرفت خداوند … درود بر دعوت کنندگان واقعي بر خداوند.
5. آيه الله العظمي: نشانه ي بزرگ خداوند. برهان و دليل بزرگ جهت هدايت به سوي خدا و … در متون روائي لقب آيه الله العظمي از القاب اختصاصي امير مومنان ـ عليه السلام ـ شمرده شده چنان که در زيارت آن حضرت آمده … السلام عليک ايها الآيه العظمي … در برخي ازمتون: حجه العظمي و آيه الکبري … و حجه الله العظمي[6] چون بعد از پيامبر ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ آن حضرت ميراث تمام انبياء را در خود داشته و خاتم الاوصياء افضل الاوصياء مي باشد.
استعمال اين القاب و عناوين درباره ائمه ـ عليهم السلام ـ از آن جهت که مصاديق حقيقي و آشکار و حجت ها و مطمئن ترين مراجع دين الهي و بزرگترين نشانه هاي خداوند هستند. حقيقي است.
در زمان حاضراين القاب و عناوين براي علما و طلاب حوزه علميه اگر چه ضابطه دقيقي ندارد ولکن بدين صورت است.
1. ثقه الاسلام: طلبه اي که لا اقل پنج سال در حوزه تحصيل کرده و قادر به پاسخ گويي درمسائل شرعي بوده و مبلغ مبتدي است گفته مي شود.
2. حجه الاسلام به کسي که دروس سطوح را پايان برده و بالاتر از رتبه ي قبلي باشد گفته مي شود.
3. حجه الاسلام و المسلمين به علماي بزرگ که به اقامه نماز در مساجد و نمايندگي از طرف مراجع را عهده دار بوده و مدرس و يا شغل تبليغي مستمر دارند. و مورد مراجعه مردم هستند گفته مي شود.
4. آيه الله به علمايي که داراي قدرت اجتهاد و استنباط احکام از متون اسلامي اعم از قرآن و سنت باشند و به تدريس سطوح عالي حوزه يا صاحب نظر در مسائل فقهي باشند گفته مي شود.
5. آيه العظمي: به مراجع تقليد بزرگ که داراي رساله هاي عملي بوده و مقلدين از آن ها در فروع دين تقليد مي کنند.
6. علامه و القابي نظير آن نيز به علماي بزرگ که در چندين رشته از علوم وفنون اعم از فقه، اصول، فلسفه و کلام عرفان و ادبيات و علوم قرآني، هيئت، نجوم، رياضيات و … مهارت دارند اطلاق مي شود.

محمود فتوحی گفت:

@پی سوم
پی سوم عزیز
ممنونم که اطلاعات روشن و دقیقی ارائه فرمودید.