در سال ۱۳۶۰ همزمان در دو رشته علوم تجربی و اقتصاد اجتماعی دیپلم گرفت. در آذر ۱۳۶۱ با سی نفر از بچه‌محلها رفتیم جبهه. همان روزهای اول از ما جدا شد. رفت به گروه ویژه شکار تانک. می‌خواستم با او باشم. نگذاشت، گفت کار تو نیست. من شدم بی‌سیمچی. بعد هم از قرارگاه ما بردندشان به جای دیگر. از اول جنگ تا زمستان سال ۶۲ در جبهه بود. یک وقتی گفتند شهید شده. ولی روزهای نوروز ۶۲ آوردندش با دو عصا و بدنی تکه پاره.

آدم نترسی بود. دوستانش نقل می‌کنند که آخرین روزهای عمرش در ۱۸ اسفند ۶۲ جانشین گردان یگان لشکر ۵ نصر بوده در عملیات خیبر. وقتی در محاصره افتادند همه را اجبار کرده بود که برگردند عقب، تا به اسارت نیفتند، گفته بود: «برام گلوله آر پی جی بیارین و شما عقب نشینی کنین. زن و بچه دارین». خودش یک تنه جلو تانکهای عراقی را گرفته بود تا نیروهای تحت امرش سالم برگردند عقب. و خودش هیچگاه برنگشت.

خدابیامرز مادرش آرام و مهربان بود. هیچوقت از یادم نمی‎رود. یک وقتی خبر آورده بودند زخمی شده. گفتند مادرش بیتابی می‎کند. تمام مسیر را تا خانه شان دویدم. مادر کف کوچه نشسته بود پسرش را صدا می‌زد و و خاکهای کف کوچه را چنگ می‎زد. بعدها دق کرد. چند سال بعد از جنگ روزی پدرش عکسی آورد از یک جسد نیمه پوسیده افتاده بود روی خاکریزی. گفت که با ماهواره گرفته‌اند. گفته‎ام بیاورند تو ببینی. باید پسرم را بهتر بشناسی، گفتم من شش سال با او بودم. زنده که بود نشناختمش؛ جسد نیمه پوسیده‎اش را چطور بشناسم. آن هم از روی عکس تیره و تار ماهواره‎ای ؟

بیست سال هفته‎ای یک شب خواب می‎دیدم که می‌آید. حتی بعد از این که پلاک و تابوت خالی‌اش را آوردند و صورت قبری برایش ساختند همچنان به خوابم می‌آید که می‎آید.

عجیب بود و از اهالی امروز

و با تمام افقهای باز نسبت داشت

و لحن آب و زمین را چه خوب می‌فهمید.