رسم «چادر گلاندن عروس قبل از ورود به خانۀ شوهر» هم بوده که معنای سمبولیک جالبی دارد؛ عروس با این کار نشان می‌دهد که : هر چه در چادرم بود گلاندم. پاک و پاکیزه، بی‌هیچ نیرنگ و حیله‌ای قدم در خانه‌ی شوی گذاشتم.

در گویش رودمعجنی فعل گلُندن: glondan  و صورت رسمی آن «گلُاندن» به معنی تکاندن و افشاندن است. این فعل برای افشاندن میوه از درخت به کار می رود.

«بِرَو بالای درخت‌ی اَلو، محکم گلو ده.» / Beraw Bâlây draxt i alu maħkam glo deh

«محکم دَ گلو» [در گُلان]

هم برای افشاندن چادر و فرش و سفره و پارچه:

سوفره ر گلو ده تا اشغالاش برِزه! / sufra r glo de tâ âŝĝâlâŝ bereza / سفره را بتکان تا آشغالاش بریزه

فعل «گلاندن» در گویشهای محلی بسیاری از مناطق ایران هنوز کاربرد دارد. در فرهنگ لغت ناظم الاطباء و بعد در لغتنامۀ دهخدا چنین آمده است: گلاندن ، گلاندن .[ گ ُ دَ ] (مص ) پاشیدن و افشاندن. این دو لغتنامه، شاهدی از متنهای قدیمی برای کاربرد این فعل نیاورده اند. ظاهراً در متنهای کهن قدیم نیامده است. آیا ریشۀ این فعل « گل» است + اندن = گلاندن مثل غلتاندن/ جِزاندن (جیز و جز). کلمۀ «گَل» به معنی غلت در گویش رودمعجنی هم هست در فعل «د گَل رَف». در غلت آمد/  «أ گَل کُ»= بغلتان / قِلِش بده. همچنین «گل» که اسمی بود برای یکی از اسباب بازیهای چوبی دورۀ نوجوانی ما. شبیه فُرغون دو دسته داشت و یک چرخ چوبی که دایره‌ای از تنۀ درخت را به اندازۀ یک چرخ می‌بریدیم میخی از وسطش رد می کردیم و به دو سر چوب بلند مار می شد و تخته ای که دوستانمان را بر آن سوار می کردیم یا بار می بردیم. فرغون ملی بود.

تهرانیها گفته‌اند:

آلو بوده گلوندن، توزعفرون خوابوندن بهش کنجد مالوندن. تازه شده گلابی

شهرنشینهای امروزی می‌گویند: درخت را تکان بده. اما فعل گلاندن معنای بیشتری از تکان دادن دارد. به معنی تکان دادن برای ریختن و افشاندن چیزی از درخت یا پارچه است. ما برای آن که دامنۀ اندیشه و تجربه و کار با طبیعت را گسترش دهیم به فعلهای بیشتری نیاز داریم و هرچه زندگی ما در واحدهای ۵۰ متری آپارتمانی محدودتر می شود زبانمان هم به همان اندازه کوچک، غیر طبیعی تر و محدودتر می‌شود.

فعلهای کولیدن / کولدن: بیل زدن زمین/ گیراندن: روشن کردن آتش و بسیاری فعلهای دیگر این روزها از یاد می‌روند. چون در زندگی جدید کاربرد ندارند.

درزمیدن [لازم](drizmidan): نرم باریدن باران، پودر بارش، بُخار بار.

دوخیدن: [لازم]. سوختن آرام. فعل تداومی برای آتش.  هیزمها به آرامی در حال سوختن است. بخوری مدوخه،

خُوچّیدن: [لازم] غُر شدن. کج . ک.له شدن. مکو، کتری مخوچَّه. می‌خوچَّد.

روفیدن: [لازم] حرکت تند و سریع، مروفه (می‌روفد). باد روفه. رُفتن باد.

ورترزگیدن ؟

وردادن:

تمبیدن:

اما آیا فعلهایی هست که برای زندگی جدید کار آمد باشد؟ به نظر شما آنها کدامند؟