بخش اول: مقایسه گدشته و حال رودمعجن

پیرمردها روی سکوی کنار مغازه حجی روشنی نشسته اند. ۲  یا ۳ نفری هم روبروی انها این طرف جاده نشسته اند. آنها را میشمارم. کلا شاید شش یا هفت نفر بیشتر نباشند. احساس غم عجیبی دارم.

هر مرتبه ای که میام رودمعجن تقریبا این سکوها خالی تر از مرتبه قبل هستند.

اون قدیمها وقتی که بچه تر بودیم این سکوها آنقدر پر بودند که جا برای نشستن همه  نبود و چند نفری به ناچار سرپا می ایستادن و منتظر میشدن که کسی برود و جای او را بگیرند. از این سر تا اون سر پی باغ عصرها پر بود از مردان مسن که خسته و فارغ از کار روزانه برای استراحت  می آمدند و از هر دری سخن میگفتند و  وقتی که بزرگتر شده بودیم یادمه وقتی میخواستیم از اونجا رد شیم سعی میکردیم سریع گذر کنیم  بس که اونجا شلوغ بود .

اما متاسفانه امروز دیگه از اون همه نگاه چیز زیادی باقی نمونده و حتی گاهی دلمون تنگ میشه واسه رد شدن از میون اون جمعیت شلوغ.

یه زمانی رودمعجن آنقدر جمعیت داشت که آمار تولد و مرگ و میر اون تقریبا برابر و شاید تولد حتی بیشتر هم بود اما حالا اینطوری که شواهد نشون میدن آمار تولد نسبت به مرگ و میر تقریبا یک به ده میباشد. این آمار برگرفته از یه منبع مهم و موثق نیست بلکه فقط برگرفته از شواهد است. شواهدی که به راحتی گویای این قضیه دردناک هستند.

از عید امسال تا الان رو در نظر بگیرین شاید حدود ده نفر در رودمعجن به رحمت خدا رفته اند خوب وقتی نگاه میکنیم تقریبا همه آنها جزو مسن های رودمعجن بوده اند حالا در این بین چند تولد رخ داده است…

پس به راحتی میشه نتیجه گرفت که جمعیت رودمعجن به سرعت در حال کاهش است و مخصوصا جمعیت نسل قدیم و ارزشمند رودمعجن.

مقایسه حال و آینده رودمعجن

رودمعجن را اکنون با زمانی مقایسه میکنیم که جوانها ی امروز تبدیل شده اند به مردان جا افتاده  و میانسال و یا مسن که اداره امور به دست آنها خواهد بود . یعنی شاید حدود بیست یا سی سال آینده شاید هم بیشتر

خوب در آن زمان شاید بشه گفت دیگه پیری از نسل قدیم رودمعجن وجود نداشته باشد. اون موقع مردان مسن رودمعجن بازمانده جوانها  و میانسالهای امروز رودمعجن هستند.

حالا آیا واقعا  عملکرد مردان رودمعجن در دهه های آینده مانند پدرانشان (همانهایی که ما امروز شاهد از دست دادن یکی یکی شان هستیم و بر رفتنشان غصه دار میشویم)خواهد بود و جوانهای آن دوره میتوانند به عملکرد  بزرگان همان دوره  که جوانترهای امروز هستند آفرین بگویند و احساس وظیفه کنند که عملکرد آنها را ادامه دهند در حفظ و توسعه و آبادانی رودمعجن؟

شاید بتوان گفت آنها حتی بهتر و با فکری بازتر نسبت به مردان قدیم عمل خواهند کرد و شاید هم برعکس حاصل کار گذشتگان را نیز نابود خواهند کرد.

به نظر شما این باغهای زیبا و سرسبز که اکنون به نسل ما رسیده و مربوط به پدران  و اجداد بزرگ ما هست آیا  در دهه های آینده باز هم به همین صورت  خواهند بود و یا حتی آبادتر نیز خواهند شد و یا اینکه در آینده با انبوهی از باغهای رو به زوال روبرو خواهیم شد؟ آیا  از زنان آن دوره کسی خواهد بود که  پای دار قالی بنشیند ؟  و آیا بوی نون تازه و گرم از حیاط هیچ خانه ای به مشام خواهد رسید؟

آیا اون زمان هیچ گله گوسفندی توی رودمعجن خواهد بود و یا مثل امروز که بر خلاف گذشته که  چند گله مختلف توی رودمعجن بوده  و حالا تنها یک گله باقی مانده آن زمان  نیزاثری از همین یک گله هم نباشد؟

آیا مردان آن روزگار به خودشان سختی خواهند داد که توی هوای گرم بروند به  آلوچه ریزی و زحمات ریختن و خشک کردن و … آ ن را مانند مردان قدیم متحمل شوند یا اینکه در آن روزگار از درخت آلوچه دیگه خبری نخواهد بود و اگر کسی  هوس آلوچه کند باید آن را بسته بندی از مغازه خریداری کند؟

فصل برداشت گلابی و سیب و گیلاس و … چطور؟

آیا کاشت و برداشت گندم مثل قدیم رواج خواهد داشت ومردان و جوانان آن روزگار  مانند پدرانشان  این  نعمت بسیار ارزشمند را تباه نخواهند کرد تا برای همیشه از داشتن نان محلی محروم نشوند.

اگه بخوایم فکر کنیم که مردان اینده روستا هیچ کدوم از این کارها رو انجام ندن و همه رو به فراموشی بسپارن اون وقت  باید لذت خیلی چیزها رو به قاب خاطرات بسپاریم  مثل چیدن یه گیلاس رسیده از شاخه درخت

و وای به حال بچه های آینده که اصلا توی او ن روزگار ندونن چیدن میوه از درخت یعنی چه و چه لذتی داشته اینکار در قدیما !!  شاید هم کاملا عکس این قضیه نا امید کننده اتفاق بیفتنه یعنی مردان آینده رودمعجن پرتلاش و پرتوان همانند پدرانشان ادامه خواهند داد و به آبادانی روستا خواهند پرداخت.

یه تذکر مهم ( این تذکر رو جدی بگیرین)

شاید تذکر این نکته به نظرتون خیلی پیش پا افتاده بیاد ولی  یه زمانی میرسه که همین چیزهای به نظر پیش پا افتاده یه حسرت میشن.

رودمعجن اینده روزگاری خواهد بود که شک نداشته باشید دیگه توی اون جانداری به اسم  الاغ وجود نخواهد داشت.  یادمه زمانی که بچه بودیم وقتی وارد رودمعجن میشدیم توی جاده کلی الاغ میدیدم که  یا مشغول بار کشی بودن و یا  در حال سواری دادن به صاحبانشان حالا الان که میریم رودمعجن توی کل جاده شاید یه الاغ بیشتر به چشممون نخوره که اونم به پیرمرد دوست داشتنی روش نشسته . جوونهای امروز رودمعجن تقریبا میشه گفت همشون موتور سوارن و خودشون رو اذیت نمیکنن سوار الاغ شن که هم دیرتر راه میره و هم شاید افت کلاس داشته باشه حالا این جوونها که نسل اینده مردان رودمعجن هستند به نظرتون وقتی که پا به میانسالی گذاشتن سوار الاغ میشن؟

اون زمانها همیشه منتظر بودیم پدربزرگهامون از بیرون بیان و و بعد که بار الاغ رو خالی کردن و خواستن الاغ رو ببرن توی خونش همون مسیر رو ما روی الاغ بشینیم و لذت الاغ سواری رو تا عمق جونمون درک کنیم. اما نسل آینده چطور؟ آیا این لذت رو میتونن اوناهم درک کنن؟

به نظرمن که دیدن مردی یا پیرمردی که سوار بر الاغ داره بار میاره یکی از زیباییهایی است که باید توی ذهنمون اون رو حفظ کنیم چون مطمئن باشین روزگاری میرسه که دیدن اونا برامون یه حسرت بشه

ساختار رودمعجن درآینده- ۳۰ ،۵۰،۴۰ یا …بعد

رودمعجن را حدود ۳۰ سال بعد در نظر بگیرید. البته اینکه بگوییم ۳۰ سال بعد دقیق نیست این پیش بینی میتواند  برای خیلی  زودتر از آن  یا هم بالاتر از ۳۰ سال یعتی ۴۰ یا ۵۰ سال بعد بوقوع بپیوندد.

حالت اول :

آینده دردناک رودمعجن

توی جاده پیش میریم جاده همون جاده آسفالت قدیم هست. وارد رودمعجن میشیم  . تقریبا نصف خونه های قدیمی خراب شدن و جاشون رو دادن به خونه های جدید سنگی ، آجری و …

سکوتی عجیب ده رو فرا گرفته. میریم تا میرسیم به پی باغ. کنار مغازه محمود همیشه چند تاجوون نشسته بودند ولی الان در مغازه بسته و و هیچکس اونجا نیست. از اونجا میگذریم و میرسیم به مغازه های پی باغ پرنده پر نمیزنه

همه مغازه های هم بسته هستن. بالاخره بعد کلی گشتن یه مغازه هست که درش بازه . بعد احوال پرسی جویای حال آدمهای رودمعجن میشیم  که با خنده ای بر لب میگه عجله نداشته باشین از امروز تعطیلات شروع میشه و بعد ببینین که  چطور رودمعجنیها برمیگردن به روستا و تا آخر تعطیلات میمونن!

تازه فهمیدم که رودمعجن تبدیل شده به  یه روستا که ساکنان آن فقط در ایام تعطیل و فراغت از کار برای استراحت و تفریح به اون سری میزنن و با تمام شدن تعطیلات همه بر میگردن به شهر سر خونه و زندگیهاشون و اونوقت رودمعجن میمونه  خالی از سکنه با یه قبرستان قدیمی  که  شاید روح ساکنان نازنین اون غریبانه نظاره گر رفتن عزیزانشان  هستند .

حالا دیگه هیچکی اینحا سکونت دائمی نداره……..

حالت دوم:

نگاه مثبت به آینده:

رودمعجن حالا تبدیل شده به یه روستای کاملا پیشرفته با کلیه امکانات رفاهی و ارتباطی شامل ایننترنت و چیزی ماورای اینترنت که مخصوص اون روزگاره

همه قسمتهای روستا گازکشی شده

تمام کوچه و پس کوچه ها آسفالت شده اند.

مرغداری از سیستم پیشرفته و مکانیزه برخودار است با کلی کارگر که مشغول کارند

دامداری بزرگی نیز در گوشه دیگر روستا به چشم میخورد با کلی کارگر و دام

پرورش زنبور عسل که قبلترها وجود داشت اما حالا به صورت خیلی بهتری توسعه یاقته و …

یه سالن ورزشی بزرگ توی رودمعجن وجود داره که خیلی هم فعال هست

اون طرف روستا یعنی آخر جاده که وارد سرتینگل میشی یه چندتایی رستوران تا خود آبشار به چشم میخوره

مغازه هایی که قدیم بودن حالا بزرگتر و مجهزتر شدن و و تقریبا همه جور امکاناتی دارن و همه جور مواد غذایی واسه فروش

از همون اول هم هر چند قدمی یه سطل زباله نصب شده تا خود آبشار

چند تا سرویس حمل و نقل عمومی هم به چشم میخوره واسه جابجایی گردشگران و یا حتی خود مردم که وسیله واسه رفتن ندارند

مابین مسیر پسر بچه هایی به چشم میخورن که جلوشون یه سینی پر از لواشک و آلوچه ها ی بسته بندی و نون های محلی بسته بندی و … واسه فروش گذاشتن

حالا توی رودمعجن که قدم میزنی بوی زندگی رو احساس میکنی تقریبا نصف کسانی که مهاجرت کردن به شهر برگشتن و دارن همینجا زندگی میکنن جمعیت رودمعجن خیلی بیشتر از قدیما شده

توی کوچه های صدای بازی بچه ها به گوش میرسه

رودمعجن تبدیل شده به یه روستای سرزنده و  پویا و بانشاط که دوباره زندگی رو از سر گرفته

دوستان خوبم این نوشته یه متن کاملا ساده برگرفته از حرف دلم و شاید حرف دل خیلیهاتون بود  که امکان داره ایراد و اشکال توش زیاد به چشم بخوره . دوستان هر جور اشکال و ایرادی که  به متن داشتین  یا اگه مطلبی اضافه  که مربوط به موضوع باشه به ذهنتون رسید لطفا توی نظرات ارایه دهید . همچنین فکر میکنم جالب باشه که هر یک از دوستان بعد خوندن متن بگن که با کدوم حالت رودمعجن توی آینده موافق هستن و حتی اگه حالت دیگه ای هم برای آینده رودمعجن  به نظرتون میرسه بیان کنید.