یاد آن ایام شیرین چون عسل/
هر چه می گفتیم می کردیم عمل/
یاد آن ایام پر مهر و وفا/
یاد آن دل های پر صدق و صفا/
یاد آن دوران دور از درد و غم/
می نشستیم پاسی از شب دور هم/
چند دوری تخمه بود و شب چره/
نور گردسوز و صدای شب پره/
دستها خالی و دل عاری ز هرنوع کینه بود/
رافت و عشق و صداقت خصلت دیرینه بود/
حال می دانی کجا رفتند آن مردان پاک؟/
کوچ کردند ، آرمیدند زیر صد خروار خاک/
پرسم اینک وارثان این عزیزان کیستند؟/
حافظان حفظ میراث نیاکان کیستند/
کو کجایند ؟ کوچ کردند هر کدامین از دیار/
بهر تحصیل ‍‍‍، بهر شغل و بهر کار/
هر یکی شان سوی شهری شد روان/
تا فراهم آورد یک لقمه نان/
حال اینک در تجمل غرق گشتیم این زمان/
رفته است و می رود از یاد ، فرع و اصلمان/
گر کنیم یادی ز بوم و زاد گاه خویشتن/
سالی یک بار یا ز بهر مرگ قوم خویشتن !/
گر گذاریم دست خود بر روی دست/
می برند اغیار به یغما هر چه هست !/
آن قلیل یاران که آنجا مانده اند/
حافظانند ، نی ز ما جا مانده اند/
او ز هر کوچ عزیزش داغدار است و غمین/
چاره ای اندیشه کن از ما بعید است این چنین/
گر که همراهی کنیم کار آفرینان این زمان/
فرصت شغلی فراهم آورندش بهرمان/