بسم الله الرحمن الرحیم

ماجرای بز ومیش

ای انیس و مونس تنهایی ام

همزبان و  همدل  حیتایی ام

دوستی هامان بماند بر قرار

قصه ای دیگر شنو از استوار

قصه ی من از وزیر و شاه نیست

از فریب و حیله ی روباه نیست

قصه ی امروز ما یک ماجراست

مشکل ما مردمان ناقلاست

پس بیا تا قفل   را   وا   کنیم

راه حلی را   مگر   پیدا   کنیم

دوست میدارم تو را مانند خویش

گوش کن از ماجرای بز و میش

سالها با  یکدگر  بودن  ندیم

قوم و خویش و آشنایان قدیم

اختلافی هم اگر ما بینشان

هردو خاموش و نمیگردید عیان

از قضا یک روز در فصل  بهار

میچریدن هر دوتا  در  مرغزار

میگذشت ایامشان با خورد وخواب

تا رسیدن هر دو تا بر جوی آب

میش با سرعت پرید از روی آن

دمبه  بالا  رفت  از  او  ناگهان

دیده شد جایی که باشد در حجاب

هم خجل گردید و هم در اضطراب

بز بر او خندید و نی بودش قرار

تا  کند  این  راز  را  او  آشکار

گفت با دوست و رفیق و قوم و خویش

بی حیا و بی حجاب گردیده میش

دین و ایمان را گرفته سر سری

موی او بیرون زده  از   روسری

رفته از یادش زمان بچه گیش

عینک دودی زده بر چشم خویش

این خبر پیچید  در  کوی  و  گذر

تا که شد آگاه میش از این خبر

او به بز گفتا: کی دوست عزیز

شک نکن روح تو میباشد مریض

بس طبیبانند در  بازار  و  کوی

حالت خود بایکی زیشان بگوی

گر خطای من تو دیدی یک زمان

عیب خود بیش و تویی غافل از آن

ما دو تا بودیم عمری هم نفس

راز تو هرگز نگفتم من به  کس

پند من  بشنو  بکن  آ ویز گوش

سعی کن باشی همیشه پرده پوش

هر زمان دیدی تو عیبی بر دگر

چشم خود وا کن به عیب خود نگر

بز از این کارش  گردید  منفعل

زین عمل شرمنده بود و هم خجل

او به میش گفتا کردم  اشتباه

چون نکردم لحظه ای بر خود نگاه

از تو میخواهم ببخشی این حقیر

من به دام نفس گردیدم اسیر

روی او بوسید و  گفتا  زنده ام

پیش وجدان خودم شرمنده ام

همچو بز نی باش بیمار و مریض

آبروی   دیگران    هرگز     مریز

امر بر معروف ما را سنت است

نهی از منکر به دور از تهمت است

جای خود وا کن سلیمان در قلوب

همچو حق میباش ستارالعیوب